Bij het ochtendgloren van een gewone dag

Bij het ochtendgloren van een gewone dag

Het eenvoudige getjilp van een ondefinieerbare vogel bij zonsopgang gaat verder dan de weersomstandigheden.
Het is als de stem van de ziel die, ongeacht de moeilijkheden van het leven, haar lofzang aan de Schepper blijft zingen.
En in dat gezang straalt zij van oneindigheid.

Bij het ochtendgloren van een gewone dag

Terwijl de zon opkwam,
klaarde de hemel aan de horizon op:
het was geen dageraad, maar een flikkering.
Bijna plotseling,
van helder en zuiver,
bedekte een reeks wolken en donkere massa’s
de ruimte
boven onze hoofden,
begeleid door regen
die overvloedig viel,
als tranen over een gezicht.
Maar het getjilp
van een ochtendvogel
trotseerde dat gedonder
en met zijn hoge octaaf
steeg het nog hoger.
Het leek zelfs
van boven te komen
in plaats van van onder op te stijgen,
vanuit de bomen voor mijn ogen.
Misschien wilde het met de
onnavolgbare lichtheid van zijn stem —
register, toon en melodie —
iets aankondigen
aan de mensheid, slachtoffer
van het tijdelijke worden?
Maar terwijl de mensen
verdeeld waren tussen degenen die zich verheugden
en degenen die klaagden over het grillige weer,
bleef die gevederde vogel
op de ongeschreven partituur
en met de melodieuze stem
van dat hoge octaaf
ging hij door met zijn bijzondere concert,
geleid door de scheppende Geest
met Enige Matrix,
terwijl de zon opkwam
bij het ochtendgloren van een gewone dag.

Pescina (Monte Amiata), 22 juli 2024, 5:51 uur

Afbeelding: Pixabay

📚 Poeticando financiert zichzelf door de promotie van zijn boeken.
Steun dit project door het boek te kopen waaruit dit gedicht komt:
👉 Koop het nu op Amazon